++๐๐ M ! r @ c l 3 ... ฿ e l ๐ v e D ๐๐++

 

ว่าด้วยคอนเสิร์ตเมื่อวันพุธที่ผ่านมา

กว่าจะออกจากที่มหาลัย ไปถึงหมอชิตเดินเล่นอยู่อันเดอร์กราวด์เจเจ

ได้แซ็คมาชุดนึง นั่งเล่นไปเรื่อยๆ ช่าก็มา ประมาณทุ่มกว่าๆ

แต่คอนเสิร์ตเริ่มทุ่มครึ่ง แล้วฝนก็ตกกระหน่ำแบบไม่เกรงใจใคร

นั่งรถไปอิมแพ็ค เจอคนในวงการบันเทิงมากมาย

อ่านะ รัชชุกับเบล สุพล น่ารักแรงๆเลยค่ะ

เสร็จแล้วก็ดูคอนเสิร์ต  อิ่มใจมาก

 

กลับมานอนบ้านช่า เสียงหายไปเลย จนถึงตอนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น

แย่มาก   อยากตัดหลอดเสียงทิ้งไปเลย

แต่ว่าตอนนี้มีความรู้สึกแย่กว่านั้นแล้วล่ะ

เหมือนทิ้งทวนคอนเสิร์ต หวานขม

ทำไมชีวิตช่วงนี้แม่ง ขม จังวะ

อยากระบายต่อ แต่ไปกินข้าวดีกว่า

 

อีดิทแปลว่าแก้ไข

ขณะนี้เวลาสามทุ่มครึ่งกว่าๆ เพิ่งกลับถึงหอ  ออกไปหาอะไรกินมาที่องค์พระ

ของกินเยอะมากกกกก เจอใหม่ วงไอน้ำด้วย พี่เปิ้ลชี้ให้ดู แล้วก็ปั่นจั๊กกลับหอกัน

รถน้อยแต่ขี่กันน่ากลัวอยู่ดีอ่ะ แต่ชิลเว่อร์ เจอรถไฟด้วย วิ่งมาจอดพอดี

หลังม.มีรางรถไฟแหละ  อิ่มๆๆๆ กินสุกี้ทะเลไปแล้ว แต่ซื้อโจ๊กกลับมาอีก

ทานจุชะมัดเลย อิ่มแรงๆ พรุ่งนี้ ตกลงใจแล้วว่าจะไม่เข้าเฝ้าฯรับเสด็จพระเทพฯ

แต่จะทำของให้พี่เก็ทจนเสร็จจะได้ทันให้พี่เค้าตอนเย็น อยากเห็นหน้าใจจะขาด >.<

อยากให้มันสวย เริ่ด เก๋ๆ แต่ปัญญามีน้อย ทุนทรัพย์ก็ไม่ต่างกันเลย ฮิ

 -------------------------*****---------------------------

พอแล้ว พอ มาต่อก่อนไปกินข้าวให้จบดีกว่า

เฮ้อ ช่วงนี้ดวงไม่ค่อยดี ก่อนกลับบ้านเมื่อวันพุธก็ผิดเองอ่ะ

ปั่นจั๊กฝ่าไฟแดง เฉียดรถคว่ำไปรอบ ตอนจะขึ้นรถอิมแพ็ค ลิ้งค์ก็อีกรอบ

ฝนตกช่าวิ่งข้ามถนนจะรีบไปขึ้นรถ คือมันเห็นว่ามีรถแต่มันไม่บอกเรา

ไอ้เราก็วิ่งตามหลัง รถนี่สาดไฟเข้าหน้า เกือบแล้วๆ ไม่กี่ก้าว

คือวันเดียวนี่เจอไปสอง อันตรายจริงๆเลยเรา ไม่ระวังตัวเลย

พูดถึงหัวข้อ ความจริงคิดไม่ออกหรอกนะว่าจะให้เอนทรี่นี้ชื่อว่าอะไร

แต่พอดีไปดูคอนเสิร์ตมา ชื่อคอนเสิร์ตคือ"15 th Anniversary

BOYdPOD BITTERSWEET once in a lifetime concert"

คอนเสิร์ตหวานขมรอบสิบห้าปีของบอยด์ป๊อด ดูแล้วรู้สึกไปกับประโยคพรีเซ็นเตอร์ของคอนเสิร์ต

ที่ว่า "ในหนึ่งชีวิต คนเราจะมีช่วงเวลาที่น่าจดจำกันสักกี่ครั้ง?"

"ช่วงที่ดีที่สุดอาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับความยาวนานของเหตุการณ์ 

บางครั้ง ช่วงเวลาพิเศษเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง กลับประทับแน่นอยู่ในความทรงจำไปแสนนาน"

 

 

ตอนนี้มานั่งนึกๆดู หวานขม.....

ทำไมชีวิตเรามันถึงมีขมมากกว่าหวานหว่า

ไม่ได้คิดไปเองด้วย แต่รู้สึกว่า เวลาหวาน มันหวานได้ไม่เท่าขม

เวลาที่ขมนี่เหมือนมันได้ลิ้มรสอะไรที่ลืมไม่ลงไปตลอดกาล

พอจะหวานที ห็หวานแป๊ปๆ หวานน้อยๆ หวานรวดเร็วแล้วหายไป

เออเนอะ สัจธรรมชีวิต ช่วงนี้ก็เจอแต่อะไรขมๆ

ต้องมานั่งกินยาแก้ไอ พอดีว่าไอหนักมาก ตลอดเวลา

ต้องมานั่งกินน้ำฟ้าทะลายโจร พูดได้แค่ว่า "ขม นรก!"

ดื่มไป น้ำตาเล็ดไป หลังๆเริ่มชิน อยู่กับความขมมานาน

ขมที่ลิ้นมันก็แค่แป๊ปเดียว แต่เวลามันขมลึกๆในใจนี่ดิ ขมจนมันชิน

ขมจนน้ำที่ดื่มเข้าไป ขมไม่ได้แม้เพียงเสี้ยว ขมในเรื่องที่คนอื่นเค้าฝาด

ขมในเรื่องที่คนอื่นจืด  ขมในเรื่องที่คนอื่นเปรี้ยว

อยากจะรู้ .......เราต้องยอมรับความขมนี้อีกนานแค่ไหน

บางทีก็กล้ำกลืนเกินกว่าที่จะทนมันได้ แต่ยังไงก็ต้องทนมันใช่ไหม?

แล้วถ้าวันนึงมันทนไม่ได้ล่ะ วันนึงที่อยากดื่มน้ำไล่ความขมออกไป

วันนึงที่ต้องการความหวานเข้ามาแทนที่ อยากจะรู้ว่าเป็นยังไง

ถึงแม้จะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วครึ่งหนึ่งก็เหอะ อยู่อย่างขมๆไปก่อนแล้วกัน

...........................................

วันนี้มาแนวเหมือนจะปรัชญาแต่งงๆกับชีวิตนิดหน่อยแฮะ

ว่ากันว่าคอนเสิร์ต......เอ้อ......จบ

อือ พี่โต๋เนี่ยนะ  จะทำอะไรก็มีแต่คนกรี๊ดสิน่า คนมันดูดีนี่เนอะ

พี่นภและพี่บุรินทร์ น่ารักได้อีกค่ะ หึหึ อิจฉาแฟนพี่ๆจังเลย

พี่ตรัยก็น่ารัก น่ารักมาก ตุ้ยนุ้ยน่ากอดจริงๆ พี่เบนด้วย

พี่บอยด์เนี่ย ได้ใจไปเต็มๆเลย ยิ่งตอนเต้น ฮู้ฮูววววววววว

พี่ป๊อดก็น่ารัก alert ตลอดเวลา อยากเหมือนพี่เค้าบ้างจัง

สรุปผู้ชายค่ายนี้น่ารักน่าฟัดทุกคนเลย ฮ่าๆ

อยากดูคอนเสิร์ตอีกซักรอบ แต่อย่าเลย เดี๋ยวเสียงจะแย่กว่านี้ เดี๋ยวไข้จะกลับกว่านี้

 

 

 

พรุ่งนี้ต้องเข้าชมรมมั้ยเนี่ย.... เซ็งแรงๆ เสื้อแม่งสีตก

จากขาวเลยมีสีครามเป็นหย่อมๆเลยเงอะๆ

PS.

จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ

       

ภาพบอยด์ป๊อดข้างบน เครดิต โซนี่ บีเอ็มจี

ภาพบรรยากาศเล็กๆน้อยๆ จากกล้องช่า

ขอบคุณพี่บอยด์นะคะที่ทำคอนเสิร์ตดีๆแบบนี้ขึ้นมา

edit @ 20 Jul 2008 23:17:07 by -=... Be!oved & Love!ess... =-

edit @ 20 Jul 2008 23:20:36 by -=... Be!oved & Love!ess... =-

edit @ 20 Jul 2008 23:21:23 by -=... Be!oved & Love!ess... =-